tag:blogger.com,1999:blog-239406482011-11-15T20:48:33.112+03:30Bagher Ketabdarnoreply@blogger.comBlogger41100tag:blogger.com,1999:blog-23940648.post-1142206120730254262006-03-13T02:36:00.000+03:302006-03-13T02:58:40.753+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/4.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/4.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/4.jpg"></a><br />ادامه:<br /><br />آن دست که در پیری<br />این چوب خشک وگره دار را نگاه می داشت<br />با تمام نیروی جوانیش<br />شمشیر درخشان نبردها را می فشرد.<br /><br />در جنگهای خطرناک شمشیر می زد<br />همه جا در تکاپو بود و خونش را نثار می کرد<br />در راه حق و ملک اعیانها<br />که آخر او را به گرسنگی سپردند تا بمیرد.<br /><br />خوب شر که مرد، اکنون همه چیز از یاد رفت<br />هم بیچارگیها و هم هیاهوی جنگ.<br />در اطراف او دنیا ساکت و آرام است<br />و خواب زمینش را هیچ چیز آشفته نمی سازد.<br /><br />فقط گاه بگاه گنجشکی کوچک<br />برچوب خشک گور او می نشیند و می خواند<br />اما گنجشکی بر چوب گوری چه می تواند بخواند؟<br />بر چوب گوری که پیش از این چوبدستی گدایی بود؟!<br /><br />اکتبر 1847<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">بپا !ای مجار، وطن ترا می خواند<br /></span></strong>اکنون فرصت فرا رسیده است.حالا یا هرگز<br />اسیر باشیم یا آزاد؟<br />اینست مسأله و باید انتخاب کرد<br />به خدای مجار سوگند می خوریم<br />سوگند می خوریم که دیگر هرگز<br />اسیر نمانیم.<br /><br />تا کنون مااسیر بوده ایم<br />و پدران ما آشفته حالند<br />آنان آزاد زندگی کردند و مردند<br />و اکنون نمی توانند در سرزمین اسیر بخوابند<br />به خدای مجار سوگند می خوریم<br />سوگند می خوریم که دیگر هرگز<br />اسیر نمانیم.<br /><br />پست و فرومایه است<br />آن کس که اگر لازمست جرأت مردن ندارد<br />آن کس که زندگی حقیر خود را<br />از شرف وطنش گرامی تر بدارد.<br />به خدای مجار سوگند می خوریم<br />سوگند می خوریم که دیگر هرگز<br />اسیر نمانیم.<br /><br />شمشیر از زنجیر درخشان تر است<br />و دست را بهتر زینت می دهد<br /><br />و با اینهمه ما زنجیر به دست داریم<br />بیایید ای شمشیرهای کهن.<br />به خدای مجار سوگند می خوریم<br />سوگند می خوریم که دیگر هرگز<br />اسیر نمانیم.<br /><br />نام مجار از نو درخشان می شود<br />و افتخاری را که داشت باز می یابد<br />سیاهی ننگ را می زداییم<br />که قرنها این نام مقدس را آلوده کرده بود<br />به خدای مجار سوگند می خوریم<br />سوگند می خوریم که دیگر هرگز<br />اسیر نمانیم.<br /><br />آنجا که گورهای ما در زمین برآمده است<br />نوادگان ما بخاک می افتند<br />و با درودهای ستایش خود<br />نام ما را در هم خواهند آمیخت<br />بخدای مجار سوگند می خوریم<br />سوگند می خوریم که دیگر هرگز<br />اسیر نمانیم.<br /><br />13 مارس 1848<br />منتشر شده در 15 مارس<br />(روز شروع انقلاب 1848)<br /><br /><br /><br /><br /><br />15 <span style="color:#ff0000;">مارس 1848<br /></span><br /><br />تو ای الاهه تاریخ مجار<br />که قلم آهنینت زمانی دراز خفته بود<br />نام این روز پرافتخار را بروشنی<br />برالواح ابدیت بنگار.<br /><br />نه اجدادمان و نه پدرانمان<br />در دورانی که قرنی طول کشید<br />چنین کاری کردند که ما کردیم<br />در یک بیست و چهار ساعت!<br /><br />ای بالهای آزاد افکار ما<br />گشوه شوید،گشوده شوید!<br />دیگر شما اسیر نیستید<br />بروید و در هر جا پرواز کنید.<br /><br />سراسر این کشور را درنوردید<br />که بروزگار اسارت<br />در حلقه های سوزان زنجیر<br />برآن بسیار گریسته اند.<br /><br />مطبوعات آزادند! و از این پس<br />ای ملت ! برای تو هراس ندارم<br />در قلب تو خونی تپنده جاریست<br />و جسد نیمه جانت را جان می بخشد.<br />آری ، ای توده جوان پشت1، نام تو<br />در تاریخها ثبت می شود<br />زیرا تو در دم آخرین<br />نجاتبخش وطن شدی.<br /><br />آنگاه که مجلس در آن بالا<br />بنابر عادات پوسیده اش<br />پرگو ییهای بیهوده را دنبال می کرد<br />در اینجا ساعت تقدیر فرا رسید.<br /><br />ای جوانان بکوشید و دلیر باشید !<br />ما قفلها را در هم می شکنیم<br />که دستهای ملعون بر مطبوعات ما<br />که ثروت مقدس ماست نهاده بودند.<br /><br />اگر دشمن چپاولگرانش را گسیل دارد<br />ما در انتظارشان هستیم! چه می توانند کرد؟<br />سرنیزه ای در قلب ما خوشتر است<br />تازنجیری بر دستهامان!<br /><br />به پیش، به نام آزادی!<br />ای جوانان دلیر پشت!<br />و با شوق و خشم<br />به حمله خواهیم پرداخت.<br /><br />چه کسی جرأت داشت پیشاپیش دیگران برود؟<br />ما هزاران هزار بودیم<br /><br /><br /><span style="color:#009900;">1- پشت،Pest و بودا دو شهر در کنار هم بودند که با یکدیگر شهر « بودا پست» کنونی را<br />تشکیل دادند.انقلاب 15 مارس 1848 از ناحیه «پشت» آغاز شد._م.<br /><br /></span>که در چشمان ما و در چهره ما<br />شعله خشم می درخشید.<br /><br />فریادی چون غرش رعد بود<br />صدای هزاران نفری ما<br />که مطبوعات را در برگرفت<br />و قفل اسارت را در هم شکست<br /><br />و این بس نیست.همه بسوی بودا !<br />در آنجا نویسنده ای در زندان1<br />رنج می کشد؛ از آنرو<br />که قلمش را در خدمت خلق نهاد<br /><br />ما بر بودای کهنه یورش بردیم<br />با سرعت عقابهای تند پرواز<br />و کمرگاه آن کوه کهن<br />در زیر فشار ما در هم می شکست.<br /><br />ما با پیروزی آزادکردیم<br />نویسنده اسیر را:و چه جشن بزرگی بود<br />کوه کهن چنین چیزی ندیده بود<br />از زمان جشن ماتیاش2 تا کنون.<br /><br /><span style="color:#009900;">1- اشاره به « میهای نا نچیچ » نویسنده و شاعر انقلابی که در آنجا زندانی بود. _ م .<br />2- ماتیاش پادشاه مجارستان بودکه از 1459 تا 1490 به نام ماتیاش اول سلطنت کرد، پادشاهی عادل و مردم دوست بود که با لباس مبدل به میان مردم می رفت و از احوال ایشان خبر می گرفت. ماتیاش بر اثر یک قیام عمومی مردم و از طرف مردم به سلطنت رسید. مردم که از شاه سا بق ناراضی بودند. در روی دانوب یخزده جمع شدند و او را به سلطنت برگزیدند و در کاخ « بودا » بر تخت نشاندند . _م .<br /><br /></span><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>ای الاهه تاریخ مجار<br /></strong></span>این اعمال بزرگ را در سنگهای خود بنگار<br />تا سرمشقی جاودان باشد<br />برای نسلهای آینده.<br /><br />ای دل من، اگر غرور بر تو می بارد<br />تو حق داری از آن لبریز شوی<br />زیرا من بودم<br />در پیشاپیش جوانان دلیر و قهرمان<br /><br />رهبر بودن در روزی چنین بزرگ<br />عالیترین پاداش عمر منست!<br />ای افتخار ناپلئونی<br />من افتخار خود را از تو برتر می دارم!<br /><br />16 مارس 1848<br /><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;"><strong>دریا طغیان کرده است</strong></span><br /></span><br /><br />دریا طغیان کرده است<br />دریای توده ها<br />و نیروی هول انگیزش<br />چون امواج خروشانی برمی جهد<br />که آسمان و زمین را می ترساند.<br /><br />این رقص را می بینید؟<br />این موسیقی را می شنوید؟<br />ای شما که هنوز هم بی خبرید<br />شما حالا می آموزید<br />که توده چگونه سرگرم می شود.<br /><br />دریا می خروشد و می غرد<br />کشتیهای مواج<br />به اعماق جهنمی فرو می روند<br />دکلها و بادبانها<br />در هم شکسته و پاره پاره، آویخته است.<br /><br />از سدها طغیان کن<br />طغیان کن<br />اعماق تیره ات را بنما<br />و کفهای خشمناکت را<br />تا ابرها پرتاب کن،<br />و با آن بر آسمانها بنویس<br />به نشانه ابدیت:<br />هر چند کشتی در بالاست<br /><br />و امواج درزیر<br />اما سرنوشت کشتی در دست امواج است.<br /><br />از 27 تا 30 مارس 1848<br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>زنم و شمشیرم<br /></strong></span><br /><br />کبوتری بر بام خانه است<br />ستاره ای در آسمان نشسته است<br />و در آغوش من<br />زن عزیزم.<br />او را بشیرینی می جنبانم<br />در گاهواره بازوانم<br />بدانسان که شبنمی می جنبد<br />بر برگهای لرزان درخت.<br /><br />اکنون که در آغوش من است<br />چرا نباید ببوسمش؟<br />دهان من برای بوسیدن<br />نه خسیس است و نه ناتوان<br />ما پرگویی می کنیم<br />اما همیشه نیمه کاره<br />زیرا نیمی از حرفها<br />در میان بوسه ها گم می شود.<br /><br />شادی ما عظیم است<br />و لذت ما بی پایان<br />خوشبختی ما درخشان<br />چون مرواریدی غلتان.<br />اما شمشیر من<br />هیچ راضی نیست<br />و نگاه خشمناکش را<br />از روی دیوار به ما دوخته است.<br /><br />ای شمشیر پیر،چرا چنین می نگری؟<br />چنین خشمناک<br />نادان فرتوت،شاید<br />حسادت رنجت می دهد!<br />دوست من چنین مباش<br />برای تو شایسته نیست<br />اگر مرد هستی<br />کار زنان را مکن.<br /><br />و چرا باید<br />که تو حسادت کنی<br />تو که زن مرا خوب می شناسی<br />باید روحش را هم شناخته باشی<br />روح عجیبش را<br />که خدا مانند آن<br />چندان نیافریده است.<br /><br />اگر وطنم<br />بازوی مرا لازم دارد<br />زنم با دست خود<br />ترا به کمرم خواهد بست<br />به کمرم می بندد<br />و بهنگام وداع خواهد گفت:<br />بروید با هم<br />و بهم وفادار بمانید.<br /><br /><br />آوریل 1848<br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>به ملت<br /></strong></span><br /><br />طنین افکنید، ای ناقوسهای خطر!<br />من با دستهای خود طناب شما را می کشم<br />و برخود می لرزم، نه از ترس<br />درد و خشم قلبم را در هم می ریزد.<br /><br />دردا که می بینم طوفانی تازه<br />وطن ویران مرا تهدید می کند<br />خشم ،خشم ،زیرا ما بیکار ایستاده ایم<br />و خواب پلکهای ما را سنگین کرده است.<br /><br />یک روز ملت از جا جست<br />زیرا از صدای دنیا به تکان آمده بود<br />آنگاه دوباره غلتی خورد<br />و بخواب آرامش فرو رفت.<br /><br />بیدار شو! بیدار شو! ای ملت بلا کشیده<br />تو می توانستی در نخستین صف باشی<br />اما از بدبختی و کاهلی<br />وا پس ماندی و زبون شدی.<br /><br />بیدار شو! وطن که اگر برنخیزی<br />دیگر هرگز برنخواهی خاست<br />و اگر هم بیدار شوی تنها آنقدر فرصت خواهی یافت<br />که نامت را بر سنگ گورت بکنی.<br /><br />بپا وطن! برخیز و جبران کن!<br /><br />در یک ساعت بزرگ خطاهای یک قرن را<br />و شعار پرچم ما چنین باشد:<br />«همه چیز باختن یا همه چیز بردن»<br /><br />روزگاری دراز گذراندیم<br />بدانسان که این کشور از آن ما بود و نبود<br />اکنون نشان بدهیم که از این پس دیگر<br />کار ما به هیچ کس مربوط نیست.<br /><br />اگر سرنوشت چنین است که ما نابود شویم<br />بگذار ما را نابود سازد<br />اقرار می کنم که از مرگ می ترسم<br />اما فقط از مرگی ننگین.<br /><br />اگر نمی توان زنده بود،بمیریم<br />اما باید چون قهرمانان مرد<br />بدانسان که حتی آنان هم بگریند<br />که ما را از روی زمین بر می افکنند.<br /><br />ای کاش که امروز همه ما<br />فرزندان میکلوش زرینی1 باشیم<br />و هرکس بدانسان بجنگد<br />که انگار وطن را تنها به او سپرده اند.<br /><br />و آنگاه... آنگاه دیگر نخواهیم مرد<br />و آنگاه زندگی و افتخار در انتظار ماست<br />و آنگاه همیشه از آن ما خواهد بود<br />نعمتی که آرزو می کردیم.<br /><br /><br /><span style="color:#009900;">1- قهرمان مجار که در سال 1560 در جنگ دلیرانه ای با ترکها کشته شد. _ م.<br /><br /></span>بپا وطن من! بپا ملت من! ای توده مجار!<br />و با یک حرکت میدان نبرد را پر کن<br />و بسان صاعقه ناگهان<br />خود را بردشمن بیفکن.<br /><br />می پرسی دشمن کجاست؟ آه مپرس<br />همه جا،هر جا که بنگری<br />و از همه خطرناکتر آن کس است<br />که چون برادری در کنار توست.<br /><br />بدترین دشمن در میان ماست<br />او برادر بیشرف و خائن است<br />و یکی از آنها صدها را فاسد می کند<br />بدانسان که یک قطره زهر یک جام شراب را.<br /><br />آنها را باید کشت<br />هر چند که دژخیم صد هزار گردن بزند.<br />و باید که در کوچه ها<br />موج خون خائن تا پنجره ها بالا بیاید.<br /><br />ما دشمن بیرونی را به آسانی خواهیم راند<br />وقتی که این راهزنان از میان ما نابود شوند<br />و تو ای چنگ من! اکنون بکنار...<br />که بسوی برج نگهبان می دوم<br />تا ناقوسهای خطر را به طنین آورم.<br /><br />اوت 1848<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>جمهوری<br /></strong></span><br /><br />جمهوری ! ای فرزند آزادی<br />و ای مادر آزادی که به جهان مهربانی<br />ای تو که همچون راکوتسی ها1 پنهان شده ای<br />من از پیش و از دور به تو سلام میکنم.<br /><br />هم اکنون که دور هستی می خواهم تورا بستایم<br />اکنون که نامت ترسناک و منفور است<br />و در این زمان که افتخار به آنان داده می شود<br />که می خواهند ترا به صلیب بکشند<br /><br />من اکنون می خواهم درودم را نثار تو کنم<br />بعد ها ستایشگرانت بسیار خواهند بود<br />آنگاه که تو پیروزمندانه دشمن را<br />خونین و افتاده درپای خود بینی.<br /><br />زیرا تو ای جمهوری پر افتخار پیروز خواهی شد<br />با همه مشکلات زمینی و آسمانی<br />همچون یک ناپلئون جدید اما پاک و مقدس<br />تو بر سراسر زمین حکومت خواهی کرد.<br /><br />آن کس که در برابر نگاه شیرین تو تسلیم نشود<br />که در آنها قندیل دوستی فروزانست<br />دست توانای تو او را از پا خواهد افکند<br />که در آن شمشیری مرگبار می درخشد.<br /><br /><br /><br /><span style="color:#009900;">1- راکوتسی ها خانواده ای از امرای مجار در ناحیه ترانسیلوانی بودند که با دلیری در مقابل<br />ترکها جنگیدند و کشته شدند._م .<br /></span><br />تو پیروز خواهی بود و برای تو<br />طاق نصرتی عظیم بپا خواهند کرد<br />شاید در چمنهای غرق گل<br />و شاید در حفره های یک دریای خون.<br /><br />برای این جشن درخشان و پرشکوه<br />آیا من هم زنده خواهم بود؟<br />یا تا آنروز مرگ مرا خواهد برد<br />و در اعماق گور اسیر خواهد کرد؟<br />اگر نصیب من نیست که این جشن عظیم را ببینم<br />ای دوستان... مرا بخاطر آورید<br />من جمهوریخواه هستم و خواهم بود<br />حتی در گور خود و در سینه خاک.<br /><br />شما به آرامگه من خواهید آمد<br />و در آنجا فریاد خواهید کشید: زنده باد جمهوری!<br />من صدای شما را خواهم شنید و آرامشی فروخواهد افتاد<br />برخاکستر دل خونین شده ام.<br /><br /><br />اوت 1848<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>انقلاب<br /></strong></span><br /><br />به صدای من رنگ بی غیرتان می پرد زیرا سرود من<br />پیشگوی طوفان توست.ای انقلاب!<br /><br />دورانی غمگین و روزگاری سیاهست<br />پدرانت ترا رها کرده اند ای وطن من! ای ملت من!<br /><br /><br />آیا یوغ را شکستی و زنجیر ها را گسستی<br />تا زنجیری گرانتر دستت را بفشارد؟<br /><br />هنوز گرد بر چهره بیمارت باقیست<br />و سرنوشت باز تو را در خاک لگدمال می کند.<br /><br />اما این کار تقدیر نیست،این اراده فرزندان توست<br />که ترا پست می دارند.<br /><br />بزرگترین گناه و پست ترین جنایت بود<br />و شدیدترین انتقام آسمان کیفر آن باد!<br /><br />ای وطن! آیا تو سر مقدست را خم می کنی<br />و داغ ننگ را بجای تاج افتخار می پذیری؟<br /><br />پیش از آنکه یوغ اسارت بر گردنت قرار گیرد<br />ای وطن تو خود گردنت را بزن<br /><br />تا ستمکار نعش تو ا بزنجیر کشد<br />و پیروزیش پیش رفتن در گورستان باشد<br /><br />بگذار تخت او بر گور تو نهاده شود<br />و بر کرمهای گور تو سلطنت کند.<br /><br />ای وطن! تو تسلیم نخواهی شد و می بینم<br />آتش خشمی که چهره ات را می افروزد.<br /><br />دست تو بسوی شمشیرت خواهی رفت<br />و چه کسی جز تو سربلند و آزاد خواهد زیست؟<br /><br />محبوبم، زود باش لبانت را پیش آر<br />و تو پسرک،جام شراب را بیار.<br /><br />و تا شراب ته می کشد و بوسه پایان می یابد<br />باید پرچم حرکت ما برافرازد.<br /><br />به صدای من رنگ بی غیرتان می پرد،زیرا سرود من<br />پیشگوی طوفان توست.ای انقلاب!<br /><br />اوت 1848<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>به سربازان احترام بگذارید<br /></strong></span><br /><br />من افسرم... و هر وقت سربازان مرا می بینند<br />سلام مرا می دهند و از کنارم می گذرند<br />و من خجالت می کشم سرخ می شوم و فکر می کنم<br />که این کار درست نیست،درست نیست<br />باید ما به آنها سلام بدهیم<br />زیرا ارزش آنها خیلی بیش از ماست.<br />به سربازان احترام بگذارید<br />که از تیمساران بزرگترند.<br /><br />ما افسران و آنها همراه هم می جنگیم<br />ولی ما میدانیم که برای چه می جنگیم<br />چون چیزی داریم که بخاطر آن پیروزی را بخواهیم<br />ایمانی داریم یا شاید ثروتی<br />و جاذبه خیره کننده افتخار<br />با چشمهای درخشانش.<br />به سربازان احترام بگذارید<br />که از تیمساران بزرگترند.<br /><br />آنها ایمان را نمی شناسند<br />و میهن؟... نامادری ایشانست<br />و در برابر عرق رنجشان<br />لقمه ای نان پیششان می افکند و مشتی ژنده به رویشان<br />و هنگامیکه به زیر پرچم می روند<br />بیچارگی همیشگی را با بیچارگی تازه ای عوض می کنند.<br />به سربازان احترام بگذارید<br />که از تیمساران بزرگترند.<br /><br />و اینان چه می دانند که افتخار چیست<br />و اگر هم بدانند از آن چه فایده می برند<br />کتاب تاریخ صفحه ای ندارد<br />که در آن سطری با نام اینان نوشته باشد<br />و چه کسی می توانست نام همه اینها را بنویسد<br />که خون خود را یکباره و دسته جمعی نثار می کنند.<br />به سربازان احترام بگذارید<br />که از تیمساران بزرگترند.<br /><br />اگر از جنگ بازآیند<br />وطن به ایشان یک عصای گدایی می بخشد<br />و اگر در جنگ بمیرند<br />فراموشی بر گور آنها . برنام آنها می ریزد<br />و اینان باز هم با شهامت می جنگند<br />و با شمشیر و آتش دشمن روبرو می شوند<br />به سربازان احترام بگذارید<br />که از تیمساران بزرگترند.<br /><br />اکتبر و نوامبر 1848<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>1848<br /></strong></span><br /><br />هزار و هشتصد و چهل و هشت! ای ستاره روشن<br />ای ستاره سپیده دم ملتها؟<br />روز برخاسته است.زمین بیدار شده است<br />با برآمدن سپیده شب می گریزد<br />شفق نمایانده است<br />چهره سرخ خود را<br />و پیشانی سرخش بردنیای ما<br />نوری شگفت و پرتوی شوم افکند<br />این سرخی خون و خشم و شرم است<br />و در چشمان توده هایی که بیدار می شوند می درخشد.<br /><br />ما از شب اسارت شرمساریم<br />ای جباران،خشم ما بر شما خواهد بارید<br />و پیش از نیایش صبحگاهی<br />خون خود را در قربانگاه خدای خود خواهیم داد<br />بهنگام خواب<br />و در بیخبری<br />دشمنان ما خون قلب ما را ریختند<br />تا شعله زندگی ما را خاموش سازند<br />اما در رگهای ملتها خون کافی هست<br />که باز هم فریاد خود را به آسمان برسانند.<br /><br />در یا بهت زده خاموش می ماند<br />دریا می ایستد و زمین تکان می خورد<br />و موجهای خشکش برمی آیند<br />برمی آیند به صورت باریکادهای سهمناک1<br /><span style="color:#33cc00;">1- باریکاد سنگرهایی است که انقلابیها در کوچه و خیابان بر پا می سازند. – م.<br /><br /></span>کشتی می جنبد<br />بادبانهایش<br />در هم شکسته و از هم گسیخته است<br />و کثیف چون دل کشتیبان<br />که وحشتزده و تنها در میان شکنجه ها<br />در ژنده های ارغوانیش بپا ایستاده است1<br /><br />زمین یک میدان فراخ نبرد است<br />هر مرد یک سرباز است و هر دست یک شمشیر<br />و این چیست که در زیر پای من است<br />زنجیر های از هم گسسته! تاجهای در هم شکسته!<br />همه را به آتش درافکنیم!<br />نه، نکنیم<br />همه را به موزه ها بسپاریم<br />اما نامشان را بر آنها بنویسیم<br />و گرنه فرزندان ما<br />معنی این آهن پاره ها را نخواهند دانست.<br /><br />ای عهد درخشان! پیشگویی مقدرات تحقق می یابد<br />یک گله و یک چراگاه<br />و همه با یک اعتقاد: آزادی<br />بی اعتقادان بسختی کیفر خواهند یافت<br />بتهای کهن<br />در هم می شکنند<br />و از سنگهای آنان<br />معبدی نو بالا می رود<br /><span style="color:#33cc00;"></span>که سقفش آسمان آبی خواهدبود<br />و خورشید قندیل محراب آن خواهد شد.<br /><br /><span style="color:#33cc00;">1- اشاره به امپرا تور اطریش است.- م.<br /></span>اکتبر – نوامبر 1848<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">به اتریش ترانسیلوانی<br /></span></strong><br /><br />ما پیروز نشویم؟ بم1 رئیس ماست<br />قهرمان کهنسال آزادی<br />و در برابر ما چون یک پرتو انتقام می درخشد<br />ستاره خونین اوسترولنکا2<br /><br />سردار پیر با موهای خاکستری پیشاپیش می رود<br />و ریش سپیدش چون پرچمی مواج در اهتزاز است<br />این مظهر صلح است و صلح پاداشی است<br />که ما در ورای پیروزی خود انتظار داریم.<br /><br />سردار پیر پیشاپیش می رود<br />و از پی او ما جوانان وطن<br />بسان طوفانی پیر که از پی اش<br />امواج سرکش دریا فرا می رسند.<br /><br />ما دو ملت متحد شده ایم<br />و چه دو ملتی؟ لهستانی و مجار<br />آیا سرنوشتی زیباتر از آن هست<br />که ما دو ملت متفقا آرزو می کنیم.<br /><br />ما هدفی مشترک داریم: در هم شکستن زنجیر<br />زنجیرهای اسارت که هر دو یکسان بردست داشته ایم<br /><br />ما به این هدف خواهیم رسید و به زخمهای خونین شما<br />سوگند یاد می کنیم،ای وطنهای رنج کشیده.<br /><br />تو ای راهزن تاجدار1 می توانی<br />هنگهای مزدورت را بسوی ما روانه کنی<br />ما از نعش آنها پلی خواهیم ساخت<br />برای تو از اینجا تا جهنم.<br /><br />ما پیروز نشویم؟ بم رئیس ماست<br />قهرمان کهنسال آزادی<br />و در برابر ما چون یک پرتو انتقام می درخشد<br />ستاره خونین اوسترولنکا.<br /><br /><span style="color:#33cc00;">1- Bem ، ژنرال لهستانی بود که خود را در خدمت نیروی آزادیخواه مجارستان گذاشت و فرماندهی ارتش ترانسیلوانی را عهده دار شد.-م.2- اوسترولنکا،نام محلی است که لهستانیها در آنجا بخاطر آزادی خود با نیروهای تزار روسیه جنگ سختی کردند. </span>– م.<br /><br />مارس 1849<br />1- منظور امپراتور اطریش است. – م .<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>دوران دهشتبار<br /></strong></span><br />ای دوران دهشتبار! دوران دهشتبار!<br />دهشت دم به دم افزون می شود<br />شاید آسمان<br />سوگند خورده است<br />که تمام مجارها را نابود سازد<br />از سراپای ما خون می ریزد<br />و چرا نریزد؟ نیمی از جهان<br />بروی ما شمشیر کشیده است1.<br /><br />و آنجا در برابر ما جنگ است<br />که بدترین بلا نیست.بدترین بلا<br />از دنبال است<br />طاعون!<br />تو سهم خود را از مصائب<br />دو برابر دریافت می داری وطن!<br />مرگ با دو دست و با آغوش باز<br />دشتهای ترا می درود.<br />آیا ما همه تا آخرین نفر<br />نابود می شویم<br />یا کسی باقی خواهد ماند؟<br />تا بنویسد<br />تمام تاریخ<br />این دوران ظلمت و جنایت را؟<br />و آیا خواهد توانست سررشته ای<br />از این تاریخ دهشتناک بدست آورد؟<br /><br />و اگر کسی نقل صادقانه ای بشنود<br />از روزگاری که بر سر ما می گذرد<br />آیا باور خواهد کرد؟<br />کیست که باور کند<br />که اینهمه بدبختی فرا رسید!<br />و کیست که بهنگام شنیدن<br />فکر نکند که همه تصوری خیالی<br />از مغز یک دیوانه بوده است!<br /><br /><span style="color:#33cc00;">1- اشاره به حمله مشترک نیروهای امپراتور اطریش و تزار روسیه است. – م. </span><br /><br />6 تا 7 ژوئیه 1849<br />این قطعه آخرین اثر شاعر است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23940648-114220612073025426?l=persianptofi.blogspot.com' alt='' /></div>Bagher Ketabdarnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23940648.post-1142204774329346772006-03-13T02:22:00.000+03:302006-03-13T02:36:14.343+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/4.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/320/4.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/3.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/320/3.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/3.jpg"></a><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>سگها<br />و گرگها<br /><br /></strong></span>آواز سگها:<br /><br />در زیر آسمان ابرآلود<br />طوفان خشمگین می خروشد<br />باران و برف فرزندان همزاد زمستان<br />بی درنگ فرود می آیند.<br /><br />ما را چه باک است؟کنج مطبخمان<br />برای ما بسیار مطبوع است<br />ارباب مهربانمان<br />آنجا را بما واگذاشته است.<br /><br /><br />هیچ غمی برای زندگی نداریم<br />وقتی که ارباب سیر شود<br />همیشه چیزهایی باقی می ماند<br />که آنرا پیش ما خواهد افکند.<br /><br />شلاق؟... درست است<br />که گاهی صدا می کند<br />و این صدا مسلما دردآور است<br />اما استخوان سگ زود جوش می خورد.<br /><br />وقتی که خشم ارباب فرو نشیند<br />دوباره ما را بخود خواهد خواند<br />و ما هم با اشتیاق بسیار می رویم<br />تا پای بخشنده اش را بلیسیم.<br /><br />آواز گرگها:<br /><br />در زیر آسمان ابرآلود<br />طوفان خشمگین می خروشد<br />باران و برف فرزندان همزاد زمستان<br />بی درنگ فرود می آیند.<br /><br /><br />صحراست و نیستی<br />در اینجا که ما هستیم<br />حتی یک بیشه کوچک هم نیست<br />که ما را پناه دهد.<br /><br /><br />از بیرون سرماست<br />و از درون گرسنگی<br />دو دشمن سرسخت<br />که بی امان برما می تازند.<br /><br /><br />و اینک دشمن سومین:<br />سلاح آتشین و آماده...<br />روی برف سپید<br />خون سرخ ما می چکد.<br /><br /><br />سردمان است و گرسنه ایم<br />و پهلوهامان با گلوله ها سوراخ شده است.<br />سهم ما بینوایی ها ست<br />اما«آزاد» هستیم.<br /><br />ژانویه 1847<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>شاعران قرن نوزدهم!<br /></strong></span><br /><br />باشد که کس دیگر سبکسرانه<br />ترانه سیمها را برنکشد!<br />و آن کس که چنگ را بدست می گیرد<br />از این پس بکاری بزرگ پردازد<br />اگر ترا جز این کار نیست<br />که نغمه شادیها و غمهای خود را سرکنی<br />جهان به تو چشمی ندارد<br />و چنگ مقدس را رها کن.<br /><br />اکنون ما در بیابانی می رویم.<br />بد انسان که به عهدی قدیم موسی پیشاپیش قومش می رفت<br />و راهی را دنبال می کرد<br />که خدا با ستونی از آتش به او نمایاند<br />و خدا در عهد ما می نمایاند<br />به شاعران ستون آتش را<br />و رهبری مردم را<br />بسوی سرزمین کنعان.<br /><br />پس ای شاعر،به پیش همراه مردم!<br />از میان شعله ها و دریاها!<br />ملعون باد آن کس که بگذارد<br />پرچم مردم فرو افتد!<br />ملعون باد آن تنبل یا ترسو!<br />که در آن هنگام که مردم عرق می ریزند،رنج می برند و مبارزه می کنند<br />عقب بماند<br />و در سایه ها برای خود آسایشگهی بجوید.<br /><br />آنها همه پیامبرانی کذابند<br />که به نیرنگ می گویند:<br />اکنون باید ایستاد<br />و اینست سرزمین موعود.<br />دروغیست پست و فریبیست بزرگ<br />که کذب آن را فاش می گوید<br />زندگی بی امید میلیونها آفتابزده<br />که از تشنگی و گرسنگی در عذابند.<br /><br />وقتی که همه بتوانند سهمی یکسان<br />از زنبیل فراوانی برگیرند<br />وقتی که عاقبت همه بتوانند<br />یکسان در کنار میز حق بنشینند<br />وقتی که روشنی بارآور دانایی<br />برپنجره هر خانه بتابد<br />آن وقت می توان گفت:ایست!<br />که اینست سرزمین موعود.<br />و تا آنجا؟ تا آنجا بی هیچ درنگ<br />مبارزه دشوار را دنبال کنیم.<br />ای بسا که در برابر همه تلاشهای ما<br />زندگی هیچ پاداشی نپردازد.<br />اما مرگ با بوسه نوازشگرش<br />به آرامی چشمان ما را خواهد بست.<br />و با ریسمانهایی از گل بربالشی از حریر<br />ما را به آغوش خاک خواهد لغزاند.1<br /><br />ژانویه 1847<br /><br /><br /><br />1- دو سطر آخر اشاره به مراسم تدفین مسیحی است.- م .<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>به نام مردم<br /></strong></span><br /><br />شتاب کنید!و آنچه را مردم می خواهند بدهید!<br />آیا نمی دانید چه وحشتناک است وقتی که مردم قیام می کنند؟<br />وقتی که دیگر درخواست نمی کنند و با زور می گیرند.<br />آیا نام گئورگ دوژا 1 را نشنیده اید؟<br />شما او را زنده زنده بر کرسی گداخته سوزاندید<br />اما آتش روح او را نسوزاند<br />زیرا او خود یک شعله آتش بود.<br />و برحذر باشید از آتشی که ممکن است باز از این شعله برخیزد.<br /><br />پیش از این مردم،چیزی جز برای خوردن نمی خواستند<br />زیرا هنوز یک زندگی حیوانی داشتند.<br />آنها حیوان بودند ولی اکنون انسان شده اند<br />و باید به این انسانها حقشان را داد.<br />پس حقش را بدهید!حقوق انسانی توده را بدهید!<br />محرومیت از حق،یک داغ وحشتناک<br />بریک مخلوق خداست.وکسی که این داغ را می نهد از شکنجه خداوندی<br />نخواهد رست.<br /><br /><br />چرا برای خود اینهمه امتیاز قائل شده اید؟<br />چرا حق جز در میان شما معنی ندارد؟<br />پدران شما سرزمین وطن را به شما ارث داده اند<br />اما عرق مردم است که برآن جاریست.<br />برای شما چه فایده دارد که بگویید: اینجا معدن است ...<br />دستهایی لازم است که این زمین را بشکافد<br /><br /><br /><span style="color:#33cc00;">1- گئورک دوژا ،دهقانی مجاری بود و در سال 1514 با کمک دهقانان طغیان کرد.او را بر یک<br />کرسیچه آهنین که با آتش سرخ شده بود نشاندند تا شکنجه اش بدهند و نام همدستانش را از اودرآورند.اما او یک کلام هم حرف نزد و برآن کرسیچه جان داد . – م</span> .<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />تا عاقبت طلا از آن بیرون آید<br />آیا این بازوان و دستان ارزش ندارند؟<br /><br /><br />و شما که متکبرانه اعلام می دارید<br />این وطن از آن شماست و این حقوق برای شماست<br />چه خواهید کرد،تنها ،در آن دم<br />که دشمن بیاید و بر شما و وطنتان بتازد؟<br />اما چه می پرسم؟خیلی ببخشید<br />نزدیک بود قهرمانی شما را در گیور1 فراموش کنم.<br />آیا چه وقت بنای افتخاری خواهید ساخت<br />برای پاهای دلیرانی که از آن معرکه گریختند!...<br /><br />به نام پرافتخار بشریت!<br />حقوق مردم را بشناسید و حق آنها را بدهید<br />و نیز به نام مقدس وطن،که اگر این رکن استوار<br />برای دفاع آن نباشد،در خطر خواهد بود<br />گلهای مشروطیت نصیب شماست<br />در حالیکه نصیب مردم جز خارها نیست<br />چند برگ گل را هم به ما بدهید<br />و کمی از خارها هم برای خود برگیرید!<br /><br />شتاب کنید!و آنچه را که مردم می خواهند بدهید<br />آیا می دانید چه وحشتناک است وقتی که مردم قیام می کنند<br />وقتی که دیگر درخواست نمی کنند و بازور می گیرند؟<br />آیا نام گئورگ دوژا را نشنیده اید؟<br />شما او را زنده زنده بر کرسی گداخته سوزاندید<br />اما آتش روح او را نسوزاند<br /><br /><br /><br /><br />1<span style="color:#009900;">- گیور، نام محلی است که ناپلئون با سران مجار جنگید و اشرافی که مقابل او می جنگیدند<br />همه فرار کردند و ناپلئون فاتح شد. – م.<br /><br /></span><br /><br />زیرا او خود یک شعله آتش بود<br />و برحذر باشید از آتشی که ممکن است باز از این شعله برخیزد.<br /><br />مارس 1847<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>توده<br /></strong></span><br /><br />به یک دست گاو آهن را نگاه می دارد<br />و به دست دیگر شمشیر را<br />و بدینترتیب توده فقیر<br />عرقش را می ریزد،خونش را می ریزد<br />تا وقتی که جان در بدن دارد.<br /><br />چرا اینقدر عرق ریختن؟<br />مادر سخاوتمند زمین<br />از خود به او می دهد<br />آنقدر که لازم دارد<br />برای خوردن و پوشیدن<br /><br />و چرا شمشیر و اینهمه خون<br />وقتی که دشمن فرا می رسد؟<br />آیا برای دفاع از وطنش؟راستی؟<br />بدون حق که وطنی وجود ندارد<br />و به توده هم که حقی نمی دهند.<br /><br />ژوئیه – اوت 1847<br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>بردباری<br /></strong></span><br /><br />بردباری!<br />ای مایه افتخار گوسفندان و خران<br />ترا پیشه سازم؟<br />به اعماق جهنم گم شو!<br /><br />اگر همچون گدایی بی پناه<br />سراسر کره را می گردی و پناه می جویی<br />هرجا که می خواهی منزل کن جز پیش من<br />قلب من ترا نمی پذیرد.<br /><br />و اگر پیروزمندانه<br />سراسر جهان را درنوردی<br />یک سنگ خواهی یافت که نتوانی بر آن نامت را نوشت<br />و این سنگ قلب من است<br />بردباری! ای کاه بیمصرف<br />که ترا در این دنیا به احمقان<br />به نام گندم خالص می فروشند<br />آنانکه خود از دانه هایت سیر شده اند.<br /><br />تو کاسه یی خالی هستی<br />که همه چیزت را گربه لیسیده است<br />و اکنون آشپز با دهان باز<br />در کنارت سر می جنباند.<br /><br />ای بردباری!... نمی دانم چه هستی؟<br />وه که از تو چه بیزارم و چه نفرت دارم<br /><br />چون هر جا تو آغاز می شوی<br />خوشبختی پایان می یابد.<br /><br />وه که زمین چه خوشبخت می بود<br />اگر تو بر پشت او نبودی<br />و تا تو بر آن هستی<br />همیشه بینوا خواهیم بود.<br /><br />گم شو! ای بلای زندگی<br />به جهنم فروشو<br />و آنجا همان عفریت تو را ببلعد<br />که پوزه منحوست را بروی این زمین زیبا گذاشت.<br /><br />آوریل 1847<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>لافزنان<br /></strong></span><br /><br />این هیاهوی دیوانه وار تا کی خواهد بود؟<br />و تا کی اینهمه غرش به نام وطن؟<br />آن کس که همیشه به زبان نام وطن دارد<br />هرگز وطن را در قلبش نخواهد داشت.<br />زبان شما که چون زبان پیران پرگوست<br />پرگویی خود را سال تا سال دنبال می کند<br />و آیامردم هنوز در همانجا نیستند که پیش از این بودند؟<br />و آیا باز هم همه فسادهای کهن را نداریم؟<br /><br />اقدام! اقدام! بجای آنکه فقط با حرف<br />وقت گرانمایه را تباه می سازید<br />خورشید خدا و دنیا<br />با انتظار به شما می نگرند و چه بیهوده انتظاری!<br />دست خود را برای اقدام دراز کنید<br />و کیسه های خود را برای فدا کردن بگشایید<br />و بپروانید این وطن را<br />که عمری شما راپرورده است.<br /><br />فداکاری و اقدام آئینه هاییست<br />که وطنپرست حقیقی را می نمایاند<br />اما شما خودخواهانی ترسو هستید<br />ترسو بهنگام اقدام و خودخواه بهنگام فداکاری.<br />من یقین دارم که بسان درختان کهن در بهاران<br />ملتهای کهن نیز دوباره جوان می شوند.<br />اما شما کرمهایی بر درخت هستید<br />که برگ تازه نمی دهید و حتی کهنه ها را هم می جوید.<br /><br />وه،چه نابینایی!<br />عوامفریبی آنها بر سپر خود نهاده است.1<br />و فریب خوردگان نابینا<br />آنها را چون نجاتبخشان در آغوش می پذیرند<br />نجاتبخشان؟! اینان وطن فروشانند<br />و ما با دست این لافزنان نابود می شویم<br />دشمن از قیافه آنها می فهمد که ما می ترسیم<br />زیرا همیشه سگان ترسو پارس می کنند.<br /><br />من در میان آنان نخواهم بود<br />که با هیاهو بدنبال اینان می روند.<br />و اگر روزی پیش آنها بروم<br />برای چیزی نخواهد بود<br />جز آنکه در هم شکنم<br />ارابه پیروزمندی این بزرگان دروغین را<br />و با تازیانه خشم خود نشانه های دار را<br />برصورت پلیدشان بنگارم.<br /><br />اوت 1847<br /><br /><span style="color:#009900;">1- بنابرسم قدیم قهرمانان را بر سپر می نهادند و روی شانه ها بلند می کردند. – م.<br /><br /></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>ترانه پاییزی<br /></strong></span><br /><br /><br />باد پاییز، غمناک،با درختان زمزمه می کند<br />زمزمه اش آهسته است و نمی توان شنید<br />در گوش آنها چه می گوید؟که از زمزمه اش<br />درختان متفکرانه سر می جنبانند.<br />دیرگاهست و هنوز شب نرسیده است<br />بروی نیمکت راحت دراز کشیده ام...<br />سر کوچکش را بر سینه ام نهاده است و بخواب رفته<br />زن نازنینم،عمیق و شیرین<br /><br />به یک دستم پستان لرزان اوست<br />محبوب شیرینم که بخواب رفته است<br />و بدست دیگرم کتاب مقدس است:<br />تاریخ جنگهای آزادی<br />که هر کلمه اش بسان ستاره ای دنباله دار<br />در آسمان بلند روحم می دود...<br />سرکوچکش را برسینه ام نهاده است و بخواب رفته<br />زن نازنینم،عمیق و شیرین.<br /><br />طلا ترا می فریبد،تازیانه ترا می راند<br />تا بخاطر جباران بجنگی،ای ملت اسیر؟<br />و آزادی لبخندی می زند<br />و تمام هوادارانش به جنگ می روند<br />و بخاطر او زخم و مرگ را با شادی می پذیرند<br />بسان گلی از دختری زیبا...<br />سرکوچکش را بر سینه ام نهاده است و بخواب رفته<br />زن نازنینم،عمیق و شیرین.<br /><br />چه جانهای گرانبها که در راه تو داده شد<br />ای آزادی مقدس! و چه سود!<br />اما اگر تا کنون نبود، در آینده خواهد بود<br />پیروزی از آن توست،در آخرین نبرد<br />و انتقام کشتگان را نیز خواهی ستاند،<br />انتقامی هولناک...<br />سر کوچکش را بر سینه ام نهاده است و بخواب رفته<br />زن نازنینم،عمیق و شیرین.<br /><br />دورنمای خونینی در برابر چشمان منست:<br />رویای روزگار آینده<br />که دشمنان آزادی<br />در دریای خون خود خفه میشوند...<br />و تپش قلب من بسان رعد می غرد<br />و برقها در مغزم می رخشند<br />سر کوچکش را بر سینه ام نهاده است و بخواب رفته<br />زن نازنینم،عمیق و شیرین.<br /><br />سپتامبر 1847<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>آخر سپتامبر</strong><span style="font-size:78%;color:#000000;">1</span></span><br /><br /><br />گلهای رنگارنگ هنوز در پای پنجره شکفته اند<br />و درخت رویاروی پنجره هنوز سبز است<br />اما در آن دورها دنیای زمستان را می توان دید<br />بر سر کوها برف نشسته است<br />در قلب جوان من هنوز شعله گرم تابستانی هست<br />و هنوز گلهای بهاری در آن می شکفند<br />اما موهایم کم کم سپید می شود<br />و زمستان بر سرم دست می کشد.<br /><br />گل پژمرده می شود.زندگی می گریزد<br />بنشین همسرم! بنشین در کنارم<br />تو که اکنون سر به سینه ام نهاده ای<br />فردا هم بر گور من خواهی افتاد؟<br />بگو! آه بگو! که اگر پیش از تو مردم<br />بر نعش من با چشمان اشک آلود کفن خواهی کشید؟<br />یا بار دیگر عشق جوانی تو را جذب خواهد کرد<br />تا بخاطر او نام مرا تغییر دهی؟<br /><br />اگر روزی تور بیوه گی را دور افکنی<br />آن را بر چوب گور من بیاویز تا بیرق ماتم من شود<br />من نیمشب از دنیای گور خود بیرون خواهم آمد<br />و آن را با خود خواهم برد<br />تا با آن اشکهایم را که بخاطر تو جاریست خشک کنم<br />بخاطر تو که وفای مرا به آسانی از یاد بردی<br /><br />1- <span style="color:#009900;">آخر سپتامبر اوایل پاییز است . – م .<br /></span><br /><br />و با آن زخمهای قلبم را ببندم که تو را<br />در آنجا و در آنوقت هم دوست می دارد.<br /><br />سپتامبر 1847<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>گور گدا<br /></strong></span><br /><br />بسان حیوانی وحشی که مرگ خودرا احساس کند<br />گدای پیر به وسط بیابانها رفته است<br />و هر چه از زندگیش مانده است<br />آنجا در وسط بیابان برزمین نهاده است.<br /><br />راهزنان نعشش را اتفاقا یافتند<br />برایش گوری ساختند<br />و کیسه گداییش را به عصایش بستند<br />تا نشانی از گور تنهای او باشد1 .<br /><br />آنجا در بیابان که درختی نیست<br />تنها این گور در زمین برجسته است.با نشانی حقیرش<br />و تو طبیعت! مادری که نامادری بینوایان هستی<br />آن را با گلهای وحشی و سبزه ها پوشاندی.<br /><br />سرنوشت چنین است.تا زنده بود<br />ژنده های آشفته بر او آویخته بود<br />و حالا گورش را پوششی زیباتر<br />از تمام قالیهای شرقی می پوشاند.<br /><br />اما برای او چه فرق دارد؟<br />خوب شد که عاقبت به آسایش رسید.<br />چه کسی فکر می کند که راه زندگی او<br />با چه دشواری و با چه خطرها گذشته است.<br /><br />1- <span style="color:#006600;">برگورهای مسیحیان معمولا یک چوب به شکل صلیب می گذارند. – م.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23940648-114220477432934677?l=persianptofi.blogspot.com' alt='' /></div>Bagher Ketabdarnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23940648.post-1142203850209297692006-03-13T02:14:00.000+03:302006-03-13T02:20:50.216+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/320/2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/320/2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>شعر<br /></strong></span><br /><br /><br />ای شعر مقدس، چگونه ترا تحقیر می کنند!<br />و چگونه عظمت ترا لگد مال می سازند!<br />احمقها، به هنگامی که مدعی هستند که ترا بزرگ می دارند.<br />بشنو که این کاهنان بی اعتقاد چگونه فریاد می کشند که<br />تو همچون تالاری اشرافی هستی<br />که با زحمت تزئینت کرده اند و در تو<br />تنها صاحبان کفشهای براق راه دارند.<br />اه! خفه شوید! ای پیامبران دروغین<br />ساکت شوید! که حتی یک حرف شما هم راست نیست.<br />نه! شعر تالاری نیست<br />که در آن اعیان و انگلها<br />برای یاوه سرایی و پرگویی گرد آیند.<br />شعر برتر از آنست.خانه ای گشاده است.<br />به روی نیکبختان و شوربختان یکسان.<br />به روی همه آن کسان که بخواهند بسرایند.<br />شعر معبدی مقدس است که همه کس را بدان راه است<br />حتی آنکس را که چارقی بپا دارد یا با پای برهنه می آید.<br /><br />اوت 1847<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>ترانه های من<br /></strong></span><br /><br />اغلب در اندیشه ام<br />و نمی دانم در چه اندیشه<br />برفراز وطنم در پروازم<br />و در سراسر زمین،در سراسر جهان.<br />در این هنگام وقتی که ترانه هایم بوجود آیند<br />پرتوهای ماهتابی روح رویاییم هستند.<br /><br />شاید بجای زندگی کردن در رویاها<br />بهتر آن باشد که برای آینده زندگی کنم.<br />و بفکر آینده باشم... اما چرا فکر کنم؟<br />خدا مهربانست و در فکر من هم هست.<br />در این هنگام وقتی که ترانه هایم بوجود آیند<br />پروانه های بی غم روح سبکم هستند.<br /><br />وقتی که با دختری زیبا روبرو شوم<br />همه افکار – را در گوری عمیق دفن می کنم<br />و نگاهم را با عمقی بیشتر، در چشمانش غوطه می دهم<br />بدانسان که ستاره ای در آبهای دریاچه ای آرام.<br />در این هنگام وقتی که ترانه هایم بوجود آیند<br />سرخ گلهای وحشی روح عاشقم هستند.<br /><br />اگر دختر مرا دوست بدارد،بخاطر شادیم می نوشم<br />و اگر دوستم ندارد، بخاطر رنجم می نوشم.<br />هر جا جامی هست و در آن شرابی<br />در آنجا شادیهای رنگارنگ می زایند.<br />در این هنگام وقتی که ترانه هایم بوجود آیند.<br />رنگین کمان روح سرمستم هستند.<br />اما تا من جام بدست دارم<br />دستهای ملتها در زنجیر است<br />و هرچه جامها طنین شادمانه دارند<br />طنین آهنها شوم است<br />در این هنگام وقتی که ترانه هایم بوجود آیند<br />ابرهای تیره روح افسرده ام هستند.<br />چرا مردم بندگی را تحمل می کنند؟<br />چرا قیام نمی کنند و زنجیرها را نمی گسلند؟<br />آیاانتظاردارندکه به الطاف خداوندی<br />زنجیرهای دستشان را زنگ بخورد و نابود سازد؟!<br />در این هنگام وقتی که ترانه هایم بوجود آیند<br />برقهای آتشین روح خشمگینم هستند.<br /><br />سروده شده در 1846<br />منتشر شده در 1848<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>قهرمانان ژنده پوش<br /></strong></span><br />من خوب می توانم شعرم را بیارایم<br />با الحانی شیرین و اوزانی گرم<br />بدانسان که شایسته تالارها باشد<br />و مناسبت ملاقات زیبا رویان خوشگذران.<br /><br />اما افکار من از آن جوانان تن پرور نیستند<br />که فقط بخاطر عیش و نوش زندگی کنند<br />و برای دید و بازدیدهای هوسناک<br />در جامعه های آراسته با دستهای ظریف.<br /><br />شمشیر بیجان شده است و توپ خاموش مانده<br />اینها در بستر زنگ آلود بخواب رفته اند<br />در حالیکه نبرد ادامه دارد ... و در این پیکار<br />افکار جای آنان را گرفته اند.<br /><br />در این پیکار من هم شرکت می کنم<br />در میان سربازان هنگ خویش.<br />من همراه شعرهایم می جنگم<br />که دلاورانی جوان هستند.<br /><br />سربازانی ژنده پوش؛ اما دلیر<br />که با نیرومندی و دلاوری حمله می کنند.<br />و آنچه مایه افتخار سرباز است<br />شهامت است نه جامه سربازی.<br /><br />برای من بسیار ناچیز است<br />که بدانم اشعارم پس از من خواهند ماند.<br />اگر آنها باید در پیکارجان سپارند<br />بسیار خوب ، چنین باشد.بگذار بمیرند!<br /><br />اما ای دیوان، تو مقدس خواهی بود.<br />زیرا تو گورستانی خواهی شد که در آن<br />اندیشه های شهیدم خواهند خفت<br />قهرمانانی که در راه آزادی جان سپرده اند.<br />آوریل 1847<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>جنگ را بخواب دیدم<br /></strong></span><br /><br />دیشب جنگ را بخواب دیدم<br />مجارها را به جنگ می خواندند.<br />و برای نشانه دعوت، برسم قدیم<br />شمشیر خونین را در سراسر کشور می بردند.<br /><br />و از دیدن این شمشیر خونین،تکان خوردند<br />حتی آنانکه یک قطره خون در رگهاشان بود<br />و هیچکس بخاطر پول، و مقام نمی جنگید<br />بلکه همه بخاطر تاج درخشان آزادی.<br /><br />درست روز عروسی ما بود<br />عروسی من، عروسی تو محبوبم.<br />و من هم برای آنکه در راه وطنم جان بدهم<br />حتی از نخستین شب عروسیمان می گذشتم.<br /><br />محبوبم، آیا دشوار نیست<br />در چنین روزی بسوی مرگ رفتن؟...<br />و با اینهمه اگر سرنوشت چنین بخواهد<br />براستی چنین خواهم کرد.بدانسان که در خواب هم دیدم...<br />اوت یا سپتامبر 1845<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>یادگاری<br /></strong></span><br /><br />یادگاری!<br />تو،یک تخته پاره از یک کشتی غرق شده ای<br />که کشا کش موج و باد<br />ترا به ساحل دریا می افکند.<br /><br />مارس 1846<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>ای تقدیر!...</strong></span><br /><br />ای تقدیر ! فضا را برویم بگشا<br />تا برای جامعه بشری کاری کنم<br />تا این آتش پاک مرا به تب می آورد<br />بیهوده تباه نشود.<br /><br />من شعله ای آسمانی در دل دارم<br />که هر قطره خون را در رگهایم می جوشاند.<br />هر ضربه قلبم نیایشی است<br />برای خوشبختی جهان.<br /><br />می خواهم یکروز بتوانم آرزویم را بگویم<br />نه تنها با حرف میان تهی، بلکه با کار خود<br />هر چند که پاداش کارم<br />یک جلجتای تازه و یک صلیب تازه باشد.1<br /><br />مردن بخاطر آسایش تمام مردم!<br />چه خوش و چه زیباست.<br />خوشتر و زیباتر از تمام لذات<br />در سراسر یک عمر بیحاصل و بیهوده.<br /><br />بگو ! ای تقدیر بگو!<br />که چنین مرگی خواهم داشت،مرگی مقدس.<br />در اینصورت من با دستهای خود خواهم ساخت<br />صلیبی را که بر آن میخکوب خواهم شد.<br />آوریل 1846<br /><br />1- جلجتا،محلی است که عیسی مسیح را در آنجا به صلیب میخکوب کردند.-م.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>یک فکر آزارم می دهد<br /></strong></span><br />یک فکر آزارم می دهد:<br />بروی بالشهای یک تخت مردن<br />به آهستگی پژمردن، همچون گلهایی<br />که با دندانهای کرمی پنهان خورده می شوند!<br />به آهستگی نابود شدن،همچون یک شمع<br />در اتاق خالی و متروک.<br />خدا چنین مرگی را نصیبم نکند<br />من چنین مرگی را نمی خواهم<br />درختی باشم که صاعقه او را می افکند<br />و طوفان ریشه کنش می سازد<br />صخره ای باشم و رعدی که آسمان و زمین را می لرزاند<br />پرتابم کند و به اعماق دره ها بغلتاند...<br />هنگامی که ملتهای اسیر<br />خسته از یوغ اسارت قیام می کنند<br />با چهره های برافروخته، در زیر پرچمهای سرخ<br />که بر آنها شعار مقدسی نقش شده است:<br />«آزادی دنیا».<br />و طنین این کلمات مقدس را منعکس می سازند<br />از شرق تا به غرب<br />و با ظلم بجنگ برمی خیزند،<br />می خواهم در آنجا بمیرم.<br />در میدان نبرد<br />و در آنجا قلبم خون جوانش را بیرون بریزد.<br />هنگامی که آخرین فریادم رضایت آمیز طنین می افکند<br />چکاچاک پولاد آن را خاموش سازد<br />و نعره شیپور و غرش توپ<br />و از روی نعش من<br />اسبهایی که نفس می زنند<br />بسوی پیروزی دشوار بتازند<br />و مرا لگدکوب شده بجا بگذارند...<br />استخوانهای پراکنده مرا از آنجا جمع کنند<br />برای روز بزرگ تدفین شهیدان<br />که بهمراه ترانه آرام و پرشکوه موزیک عزا<br />و پرچمهای سرافراز ما که سیاه پوشیده اند<br />به یک گور مشترک می سپارند<br />قهرمانان را که در راه تو مرده اند.<br />ای آزادی مقدس جهان!<br /><br />دسامبر 1846<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>تو بهار را دوست می داری<br /></strong></span><br /><br />تو بهار را دوست می داری<br />من پاییز را<br />زندگی تو بهار است<br />زندگی من پاییز<br /><br />گونه سرخ تو<br />سرخ گل بهاریست<br />چشمان خسته من<br />آفتاب بیرنگ پاییز.<br /><br />اگر من گامی دیگر بردارم<br />گامی به پیش<br />در آستان یخزده زمستان خواهم بود.<br /><br />اگر تو گامی به پیش می آمدی<br />و من گامی واپس می گذاشتم<br />با یکدیگر بهم می رسیدیم<br />در تابستان گرم و مطبوع.<br /><br />اکتبر 1846<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>کاخ و کلبه</strong></span><br /><br /><br />ای کاخ ! از چیست چنین بخود می تازی؟<br />از درخشندگی اربابت بخود مغروری؟<br />او خود را با الماسها پوشانیده است<br />تا برهنگی قلبش را مخفی دارد.<br />منگوله ها و روبانها را از او برکن<br />که نو کرانش بدو آویخته اند<br />و آنوقت چنان حقارتی عیان خواهد شد<br />که دیگر شکل یک مخلوق خدا را هم نخواهد داشت.<br /><br />و این گنجها، که آن هیچ را همه چیز می سازند<br />از کجا سرقت شده اند.<br />آنجا که لاشخور پرنده ای را می گیرد<br />و جگرش را می شکافد و خونش را می مکد<br />و در آن هنگام که لاشخوار ضیافت بپا می کند<br />در آشیانه کوچک میان بیشه<br />بچه های پرنده زاری می کنند<br />و مادرشان را می جویند که هرگز باز نخواهند گشت.<br /><br />ای کاخ مغرور! بهمه کس بنما<br />وسعت گنجینه های سرقت شده ات را !<br />بدرخش هنوز! اما دیری نخواهد پایید<br />زیرا روزگار تو بسر رسیده است:<br />و امیدم اینست که بزودی ببینم<br />حصارهای ویران شده ات<br />بهنگام سقوط، درهم می شکنند<br />استخوانهای ساکنان فرومایه ات را.<br />و تو ،ای کلبه حقیر!<br />که در پای این کاخ بلند خود را پنهان می کنی.<br />چرا خود را در زیر شاخه ها مخفی می سازی؟<br />آیا می خواهی که حقارت خود را پنهان داری؟<br />باز شو برویم، ای کلبه تاریک!<br />من ظاهر آراسته نمی خواهم.من دل زیبا دوست دارم...<br />و دلهای روشن<br />در کلبه های تاریک پیدا می شوند.<br /><br />این آستانه که از آن می گذرم مقدس است.<br />آستانه کلبه های فقر مقدس است.<br />در اینجاست که بزرگان زاییده می شوند<br />و به اینجاست که آسمان نجاتبخشان را می سپارد.1<br />از کلبه هاست که بیرون جسته اند<br />تمام آنان که خود را در راه انسان فدا کرده اند.<br />مردم از کاخ نشینان<br />جز نفرت و فقر نصیبی نمی برند.<br />ای بینوایان خوش قلب! باک مدارید<br />برای شما روزهای بهتر فراخواهد رسید<br />اگر گذشته و حال از آن شما نیست<br />آینده بی پایان از آن شماست.<br />در زیر این سقف کوتاه زانو میزنم<br />در برابر این کانونهای تنگ و مقدس:<br />و شما هم ستایش خود را با من همراه سازید<br />ای مردم فقیر که شما را می ستایم!<br /><br />ژانویه 1847<br /><br /><br /><br /><br /><br />1- اشاره به مبارزه مسیح و پیامبران دیگر است._ م .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23940648-114220385020929769?l=persianptofi.blogspot.com' alt='' /></div>Bagher Ketabdarnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23940648.post-1142203035948156292006-03-13T01:58:00.000+03:302006-07-22T01:52:25.843+03:30<a href="http://www.lucidus.hu/Petofi.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.lucidus.hu/Petofi.jpg" border="0" /></a><br /><div align="left"><a href="http://images.amazon.com/images/P/B0007UQ23W.01.LZZZZZZZ.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/1600/1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2389/2457/320/1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><strong>زندگی و اشعار</strong></span><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">شاندور پتوفی<br /></span><br />شاعر انقلابی مجار<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />محمود تفضلی<br />گردآوری و ترجمه: و<br />آنگلا بارانی<br /><br /><br />ترجمه کتاب را به دوستان شاعرم:<br />سایه[هوشنگ ابتهاج]<br />صبح[احمد شاملو]<br />کولی[سیاوش کسرایی]<br /><br />تقدیم می دارم.<br />محمود<br /><br /><br />شاندور1 پتوفی بزرگترین شاعر انقلابی مجارستان است که در ردیف<br />معروفترین شعرای انقلابی جهان قرار دارد.<br />شاندور پتوفی شاعر و قهرمانیست که شعر او و زندگانی او<br />یکجا مظهر تمایلات آزادیخواهانه یک ملت است.<br />شاندورپتوفی شاعریست که شعر او با زندگیش و با زندگی تمام<br />ملتش بشکلی جدایی ناپذیر پیوسته بود و نه تنها شعرش را، بلکه<br />تمامی وجودش و زندگانیش را در راه آینده ملتش و در راه آینده و<br />خوشبختی تمام جهانیان گذارد.<br />زندگی خصوصی پتوفی بعنوان یک زندگی عادی چیزی فوق-<br />العاده ندارد، اما برای شناختن زندگانی واقعی او باید تمام صفحات<br />تاریخ یک ملت را ورق زد.زیرا زندگی او با تاریخ و افتخارات ملت و<br />وطنش درهم آمیخته است.<br />شاندورپتوفی در روز اول ژانویه سال 1823 در یکی از دهات<br />کوچک مجارستان سفلی به نام کیش کورش متولد شد. خانواده او<br />یک خانواده دهاتی بود.پدرش یک دهقان بود که بعدها دکان<br />کوچکی در ده خود باز کرد و مادرش هم یک زن ساده دهاتی بود.<br />با اینهمه پدر و مادر پتوفی تمام کوشش خود را بکار می بردند که<br /><br /><br />«شاندور» همان اسم است که در زبانهای اروپای غربی الکساندر می گویند.- م .<br /><br /><br />فرزندشان آنقدر که می تواند تحصیل کند.اما بعلت مشکلات مالی و<br />فشار زندگی هرگز نتوانستند این آرزوی خود را عملی سازند.<br />زندگی پتوفی از دوران کودکی با فقر و تنگدستی گذشت و از<br />سن شانزده سالگی بصورت یک رشته ناگسستنی رنجها و مبارزات<br />درآمد.نخستین اشعارش که از این زمان آغاز می شوند رنجهاي او و<br />در عین حال عطش سیری ناپذیرش را برای دانستن بیان می کنند.در<br />این زمان از مدرسه گریخت و بعنوان هنرپیشه تئاتر مدتهای دراز پای<br />پیاده در دشتها ي بی انتهای وطنش سفر کرد. با اینکه جسمی ضعیف و<br />جثه ای لاغر و نحیف داشت ،هرگز حستگی را احساس نمی کرد.<br />سفرهای دورودرازش او را با اعماق زندگی و تیره روزی هموطنانش<br />آشنا می ساخت.دهقانها و کشاورزان را می دید که همچون اسیر و غلام<br />بدون هیچ حقی برای مالکان بزرگ کار می کنند و در جنگها بخاطر<br />حق همین ثروتمندان کشته می شوند و بعد چون گدایی دربدر وسرگردان<br />در فقر و تنگدستی می میرند.<br />ولی مطالعات او منحصر به همین سفر ها نبود بلکه با وجود<br />محرومیتها و مشکلات باز هم تحصیل می کرد، زبانهاي خارجی<br />را یاد می گرفت ، با تاریخ و ادبیات آشنا می شد ، شاهکارهای گذشته<br />را چه در ادبیات جهان و چه در ادبیات وطنش می آموخت.داستانها<br />و افسانه های عامیامه مردم وطنش را جمع آوری می کرد و بدین شکل<br />دائما بروسعت معلومات خود می افزود.<br />پتوفی تاریخ انقلاب بزرگ فرانسه را دوست می داشت.مطالعه<br />حوادث این انقلاب عظیم چشمان او را باز می کرد و می فهمید که<br />باید برای دفاع از حق طبقات محروم وطنش که اسیر دست مالکان<br />بزرگ و اشراف بودند قیام کند.مخصوصا حوادث سالهای خونین<br />1792 و 1793 انقلاب فرانسه خیلی در او موثر بود.خود او گفته<br />است:<br /><br />«دعای صبحانه من تاریخ انقلاب فرانسه است،این انجیل<br />جدید تعلیم دهنده آزادی و نجات بخش امروز بشر است.»<br />مطالعه زندگانی پتوفی را نمی توان بدون مطالعه در تاریخ<br />مجارستان دنبال کرد.<br />در ربع دوم قرن نوزدهم یعنی دوران زندگانی کوتاه شاندور-<br />پتوفی، مجارستان اسیر و مستعمره امپراتوری اتریش بود و در زیر<br />حکومت جبار خاندان اتریشی هابسبورک قرار داشت.پیش از دوران<br />تسلط اتریشیها هم مجارستان بیش از یک قرن و نیم در چنگال<br />استعمار وحشی ترکهای عثمانی گرفتار بود.<br />وقتی که شعله های انقلاب فرانسه در پاریس زبانه کشید افکار<br />آزادی خواهانه و تمایلات بشردوستانه و شعارهای آزادی، برابری و<br />برادری در سراسر اروپا انتشار یافت و در همه جا ملتها و طبقات<br />اسیر و محروم را به تکان آورد.<br />سربازان ناپلئون که سراسر اروپا را زیر پا گذاشتند هرچند که بر<br />اثر خیانت بناپارت به انقلاب در راه امپراتوری او شمشیر می زدند اما<br />خواه نا خواه شعارهای انقلابی را همه جا با خود می بردند و سرود<br />انقلابی مارسییز از دهان آنها در همه جا طنین می افکندودرهمه جا،در<br />هر وطنی به همه جوانان می گفت:<br />برویم فرزندان وطن<br />که روز افتخار فرا رسیده است.<br />در برابر ما جباریت<br />پرچمی خونین برکشیده است...<br />همچنانکه همه ملتها به تکان آمده بودند، ملت مجار هم برای<br />تامین استقلال ملی و آزادی خویش می کوشید و از آن میان روشن ـ<br />بینانی چون پتوفی، نه تنها در راه استقلال ملی خود بلکه در راه<br />استقلال ملل دیگر نیز مبارزه می کردند و در این مبارزه نه فقط<br />می خواستند نفوذ حکومت جباراجنبی و بیگانه را از وطن خود برافکنند؛<br />بلکه در عین حال می خواستند فساد اجتماعی و ظلم طبقات حاکم را<br />نیز نابود سازند و توده های اسیر و محروم وطن خود را به خوشبختی و<br />آزادی برسانند.<br />کوششهای ملل و مبارزات عمومی توده های آزادیخواه ملتها،<br />حکومتهای ظالم و خانواده های سلطنتی جبار اروپا را به تکاپو<br />می انداخت.ارتجاع اروپا پس از آنکه به گمان خود آتش انقلاب<br />فرانسه را خاموش ساخت و خانواده سلطنتی ساقط آنرا به سلطنت باز ـ<br />گرداند ، به کارگردانی صدراعظم خودخواه و جبار اتریش مترنیخ<br />ظاهرا یک اتحاد مقدس بوجود آورد که در آن جبارترین پادشاهان<br />اروپا یعنی تزار روسیه و امپراتور اتریش و پادشاه پروس با یکدیگر<br />متحد می شدند تا به اصطلاح برای «دفاع از مسیحیت و تعلیمات<br />مقدس مسیح» که از جانب «قیامهای ماجراجویانه» به خطر افتاده بود<br />نیروهای خود را مشترکا به کار برند.در صورتی که در حقیقت این<br />اتحاد به اصطلاح «مقدس» فقط برای سرکوبی قیامهای ملی و نهضتهای<br />آزادیخواهانه ملل اروپا بود.<br />بدین ترتیب مجارستان در دوران کودکی و جوانی شاندور ـ<br />پتوفی در زیر تسلط خونین و سیاه امپراتوری اتریش قرار داشت.در<br />حالی که آزادیخواهان مجارستان برای آزادی ملی خود در تلاش<br />بودند و توانسته بودند برای مجارستان یک نوع استقلال به دست<br />آورند و از جمله یک مجلس دولتی به نام دیت داشته باشند که در<br />آن یک اقلیت اصلاح طلب خواهان اصلاحات اجتماعی بودند.از سال<br />1825 اقلیت مجلس «دیت» روزبروز بیشتر بدست می آورد و طرفدار<br />یک سیاست آزادمنشانه داخلی و بدست آوردت استقلال کامل ملی<br />بود.<br />در چنین زمانی بود که پتوفی، یک فرزند نابغه و با استعداد<br />ملت مجار بدنیا آمده و دوران کودکی و سالهای نخستین جوانی خود<br />را می گذراند.با اجتماع آشفته خود آشنا می شد و به صحنه پرهیاهوی<br />زندگی سیاسی و اجتماعی پا می گذاشت.<br />در این وقت پتوفی که هنرپیشه تئاتر بود بهمه جا سفر می کرد.<br />از 1840 یعنی وقتی که در اوایل نوزده سالگی بود ، بعنوان<br />نویسنده وارد خدمت یکی از مجلات ادبی و اجتماعی بوداپست،<br />پایتخت مجارستان ، شد.<br />مطالعات فراوان و مشاهدات شخصی پتوفی در دوران سفرهای<br />دورودرازش با نبوغ فوق العاده اش همراه شده بود و به او روشن بینی<br />خاصی بخشیده بود.<br />پتوفی با فقر وحشتناک دهقانان و زندگانی غیر انسانی آنها<br />آشنا شده ، با آنها زندگی کرده بود و بهمین جهت با عشق آتشینی آنها<br />را دوست می داشت و نسبت به طبقات حاکمه ،مالکان و ثروتمندان و<br />روحانیان بزرگ که مردم را به بدبختی می کشاندند نفرت داشت و باز<br />بهمین جهت در عین حال که طرفدار استقلال کامل ملی بود،می خواست<br />اصلاحات عمیق اجتماعی نیز اجرا شود.پتوفی برای وصول به این<br />هدفها، انقلابی بود.با مبارزات داخل مجلس که در آنجا نمایندگان<br />می خواستند با خواهش و تمنا حقی برای مردم بدست آورند و استقلال وطن را تامین کنند، جداً مخالف بود و عقیده داشت که جز بوسیله<br />استفاده از نیروهای انقلابی ملت و با پشتیبانی طبقات محروم هرگز<br />ممکن نیست به یک نتیجه قطعی رسید.<br />از وقتی که پتوفی فعالیت مطبوعاتی خود را شروع کرد، بتدریج<br />همچون ستاره درخشانی شد که تمام عناصر انقلابی را هاله وار بدور<br />خود جمع می کرد.اینها با درخواستهای اصلاح طلبانه و رفورمیستي<br />مخالفت داشتند و یک برنامه انقلابی پیشنهاد می کردند که در آن<br />قوانین بردگی دهقانان الغاء گردد، آزادیهای دموکراتیک برای<br />مردم برقرار شود و استقلال ملی برای وطن تامین گردد.<br />پتوفی را از این زمان تا هنگام مرگ زودرس و دلیرانه اش<br />همواره باید در قلب حوادث و در پیشاپیش صفوف مردم انقلابی<br />جستجو کرد.<br />تمایلات انقلابی و درخواستهای مردم مجارستان سال به سال<br />توسعه می يافت.بطوریکه براثر همین کوششها و فعالیتها در سال<br />1844 امپراتوری اتریش ناگزیر شد زبان ملی مجار را بعنوان زبان<br />رسمی در مجارستان بپذیرد.اما روشن است که با این قبیل اصلاحات<br />نه عطش انقلابی پتوفی فرو می نشست و نه در خواستهای ملت مجار<br />پایان می یافت.<br />اشعار فراوان پتوفی همراه تمایلات مترقی و انقلابی در همه جا<br />منتشر می شد و دائما مردم رابیشتر بیدار می ساخت.<br />قطعه دلیرانه دشمن شاهان كه در دسامبر1844 ساخته است<br />نشان می دهد که این جوان انقلابی بیست و یکساله با کینه و نفرت<br />بی پایان به پادشاهان و امپراتوران و تزارها نگاه می کند.در اشعار<br />سالهای بعدش با روشن بینی روزافزون به آینده می نگرد و در انتظار<br />انقلاب است.<br />منظومه یانوش پهلوان که در این وقت انتشار یافت یکی از<br />آثار بسیار لطیف اوست که از داستانهای عامیانه و فولکلوری وطنش<br />اقتباس شده است و ضمن آنکه سرنوشت حماسی و افسانه ای یکی از<br />دهقانان وطنش را با لطافت بی پایان توصیف می کند احساسات<br />وطن دوستانه اش را نیز در آن می آمیزد.<br />و همین زمان در قطعه ای به نام داوری می گوید:<br />ای آینده،حجاب سیاهت را که پرده دار اسرار است<br />جادوی احساس پیشگوی من از هم می درد<br />و در ورای این پرده،آینده پنهان را می بینم<br />که ابتدا مرا می ترساند و به وحشت می اندازد<br />و بعد شادی عظیمی در دلم برمی انگیزد...<br />......<br />و زمین دیگر جز دو اردوی رو در روی هم نخواهد بود<br />اردوهای نیکان و بدان<br />و نیکان که تا آن زمان همیشه مقهور بوده اند<br /><br />و در قطعه دیگری به نام بلبل و چکاوک می گوید:<br />بشریت بیمار است<br />و زمین جز بیمارستانی نیست<br />که تب آن را می جود و نابود می سازد<br /><br />......<br />اما در میان تیره روزیهامان<br />آسمان ما را از یاد نمی برد.<br />و برای درمان دردها مان<br />شفابخشی را می فرستد.<br />او خواهد رسید.هم اکنون در راهست<br />و بزودی فرا می رسد<br />بی آنکه دژخمیان ما بتوانند دانست.<br />بسوی توست که ترانه من صعود می کند<br />و هر نوایی که از چنگ من برخیزد.<br />تو الهامبخش تمام شعر منی<br />و تویی که اشکهایم ترا می خوانند.<br />من به تو سلام می کنم.به تو . ای آینده!<br />ای شفا بخش بشریت بیمار!...<br /><br />پتوفی خود را و دیگران را برای انقلاب آمده می سازد.اشعار او<br />همچون تازیانه های نیرومند طنین می افکند و فرود می آید تا خفته ها<br />را برانگیزد ، تنبلان را براه اندازد ، رخوتها و سستیها را براند.<br />در همه آنها شاعران خیالباف و رمانتیک ،جوانان ترسو و<br />تن پرور،سیاستمداران پرحرف و سازشکار،راحت طلبان بیکاره و خودخواه،<br />همه را به باد انتقاد می گیرد و سرزنش می کند و در اشعارش آرزو<br />می کند که درگیرودار معرکه ها،در میدانهای پیکار،بخاطر آزادی و<br />در راه خوشبختی و آسایش وطن و هموطنانش،جان سپارد؛آرزویی که<br />عاقبت خیلی زود تحقق می پذیرد.<br />سال 1848 در سراسر اروپا سال انقلابها و هیجانهاست.در<br />این سال پس از چندین سال تسلط ارتجاع سیاه،امواج طوفان انقلاب<br />یکباره سراسر اروپا را فراگرفت.<br />در پاریس در ماه فوریه انقلابی شروع شد و پادشاه لوئی<br />فیلیپ را راند و یکبار دیگر جمهوری (جمهوری دوم فرانسه) برقرار<br />شد.کمی بعد، در اوایل ماه مارس، در وین پایتخت اتریش جوانان<br />آزادیخواه برای بدست آوردن آزادیهایی دموکراتیک انقلاب<br />کردند و مترنیخ صدراعظم جبار و ظالم را مجبور به فرار کردند که به_<br />انگلستان گریخت.در همین وقت انقلابهایی در آلمان برپا شد که به_<br />زوال حکومت استبدادی پادشاهان«پروس» و برقراری مشروطیت<br />منتهی شد.در ایتالیا نیز امواج انقلاب سراسر کشور را فراگرفت.در<br />قسمتهای مختلف امپراتوری اتریش،در بوهم ،در صربستان،در<br />ترانسیلوانی و در نقاط دیگر انقلابهای خونینی ظهور کرد.<br />همزمان با این قیامها در مجارستان هم انقلاب آغاز شد.این<br />انقلاب در ماه مارس از شهر بوداپست آغاز گشت و شاندور پتوفی<br />شاعر ملت و شاعر انقلاب در رأس انقلابیها بود.<br />در آن زمان بوداپست هنوز مثل امروز یک شهر نبود.بلکه<br />بودا و پشت دو شهر جداگانه بودند که در کنار هم قرار داشتند.<br />«بودا»شهر اعیانی و اشراف نشین و«پشت»شهر کارگری،و فقیربود.<br />انقلاب روز 15 مارس در«پشت» آغاز شد.پتوفی و چند تن از<br />دوستان جوانش انقلاب را رهبری می کردند .در همین روز سانسور<br />مطبوعات را الغاء کردند.چاپخانه ها را متصرف شدند.شعر معروف<br />پتوفی به نام سرود ملی راکه دو روز پیشتر ساخته بود چاپ و منتشر<br />کردند و همانروز خود پتوفی این شعر را برای مردم خواند.زندان<br />«دژ بودا»را که مانند باستیل پاریس،زندان وحشتناک بزرگی بود و در<br />آن عده ای از آزادیخواهان زندانی بودند گرفتند و زندانیان را آزاد<br />ساختند.و از همین روز روزنامه ای به نام 15 مارس را انتشار دادند<br />که پتوفی اشعار و عقاید خود را در آن منتشر می ساخت.<br />درمجلس«دیت»برنامه اقلیت دست چپی،که شامل 12ماده بود<br />و آزادیهای دموکراتیک را برای ملت و استقلال ملی را برای<br />مجارستان اعلام می داشت،به تصویب رسید.یک کمیته امنیت عمومی<br />تاسیس گردید که پتوفی هم عضو آن بود.<br />دو روز بعد در 17 مارس دربار وین ناچار در برابر قدرت<br />انقلابی مردم مجارستان تسلیم شد ولی باز هم انقلاب براه خود<br />پیش می رفت و پتوفی هم اشعار زیبای خود را می ساخت و انتشار<br />می داد.پتوفی در این زمان25 سال داشت.<br />در این وقت لایوش کشوت قهرمان ملی مجارستان که نماینده<br />مجلس دیت و لیدر اقلیت بود،رهبری سیاسی انقلاب را بعهده داشت و<br />پتوفی با او همکاری می کرد.<br />اما دربار ارتجاعی وین با اینکه ناچار به تسلیم شد دست از<br />مقاومت برنمی داشت و در صدد برآمد که آنچه را از دست داده بود<br />دوباره بدست آورد.به دستور امپراتور نیروهای نظامی از ایالات<br />مختلف جمع آوری شدند و برای سرکوبی انقلاب اعزام گشتند.در این<br />وقت بود که پتوفی و یارانش اعلام کردند که باید برای مقابله با<br />دشمن همه مردم سلاح بردارند و به مقاومت مسلحانه بپردازند.و در<br />همین وقت هم بود که بیانیه مشهوری خطاب به سربازان مجار که در<br />واحدهای نظامی در قسمتهای دیگر امپراتوری خدمت می کردند<br />انتشار دادندکه شعار معروف آن چنین بود:<br />« فرار کنید و باز گردید.»<br />پتوفی در عین حال که در راه استقلال ملی مجارستان مبارزه<br />می کرد با روشن بینی می دانست که استقلال ملتها از هم جدا نیست<br />و بهمین جهت در همان حال که با اتریش و نیروهای نظامی امپراتوری<br />اتریش می جنگید به اتفاق دوستانش از مجلس مجارستان درخواست<br />می کرد که برای کمک به انقلابیان وین نیروهای کمکی اعزام دارند. و<br />موقعی که مجلس براثر وعده ها و فریبهای دربار وین می خواست با<br />اعزام نیرو برای سرکوبی انقلابهای آزادیخواهانه ایتالیا موافقت<br />کند ، پتوفی و دوستانش بشدت مخالفت کردند و مانع این اقدام<br />شدند. و همین امر هم سبب شد که چند ماه بعد وقتی که جنگهای استقلال مجارستان به شکست مجارها و تسلط مجدد اتریش منتهی<br />شد، عده ای از وطن پرستان و آزادیخواهان مجار برای کمک به نیروهای<br />انقلابی ایتالیا داوطلبانه به انقلابیان آن کشور پیوستند تا همراه<br />گاریبالدی ، انقلابی معروف ایتالیا در راه آزادی آن ملت مبارزه کنند.<br />هرچند برای بیان زندگانی پتوفی باید تمام حوادث انقلاب<br />مجارستان را نقل کرد؛ اما در یک کلمه می توان گفت که پتوفی همه<br />چیز خود را در راه انقلاب گذاشت.<br />از نخستین لحظه شروع جنگ، پتوفی برای جمع آوری سرباز<br />دست بکار شد و یکبار دیگر به سفر در سراسر کشورش پرداخت.<br />خطابه هایش ، اشعارش و عملیاتش مردم را برای شرکت در جنگ<br />آزادیخواهانه دعوت می کرد.<br />با وجود اینکه دوستانش همواره به او اعتراض می کردند<br />و از او می خواستند که خود را به خطر نیفکند ، اما او که افسر بود،<br />شخصا در نبردها شرکت می کرد و همیشه در نخستین صف می جنگید.<br />در ضمن همین جنگها بود که ژنرال بم لهستانی بخاطر آزادی<br />ملت مجار خود را در خدمت نیروهای مجارستان قرار داد و فرماندهی<br />«ارتش ترانسیلوانی» را عهده دار شد و پتوفی صمیمی ترین دوست و<br />همکار و همرزم این سردار انقلاب مجارستان شد.<br />پتوفی هرگز یک قدم به عقب نگذاشت. حتی وقتیکه نیروهای<br />ارتجاع اروپا یکبار دیگر به نام «اتحاد مقدس» برای درهم شکستن<br />انقلابهای آزادیخواهانه هم پیمان شدند و نیروهای تزار، ژاندارم<br />اروپا ، برای کمک به برادر خون آشام اتریشیش به مجارستان سرازیر<br />شدند و عرصه بر نیروهای ملی تنگ شد، باز هم پتوفی دست از جنگ<br />نکشید.<br />اشعار معروف او که در این زمان ساخته شده اند مانند:<br />دریا طغیان کرد/ به ملت/ 1848/ انقلاب/ جمهوری/ ارتش ترانسیلوانی/ و<br />بالاخره آخرین شعر حساسش به نام دوران وحشتناک که در ژوئیه 1849<br />ساخته شده است؛همه عظمت روح فداکار و وطن پرستی و آزادیخواهی<br />پتوفی و فرازو نشیب انقلاب را منعکس می سازند.<br />پتوفی بشکلی تزلزل ناپذیر اعتقاد داشت که جنگهای استقلال<br />مجارستان و مقاومت دلیرانه این ملت در مقابل تجاوز نیروهای امپراتوری<br />اتریش، همچون چراغ هدایتی برای تمام نیروهای انقلابی اروپای<br />آنروز بود و بهمین جهت تمام مساعی خود را در این راه صرف<br />می کرد.<br />در تابستان 1849 بهنگام آخرین پیکارهای دلیرانه ارتش<br />ژنرال «بم» که در مقابل نیروهایی خیلی قویتر و فراوانتر از خود<br />می جنگید،پتوفی ضمن یکی از خونین ترین نبردها در روز 31 ژوئیه<br />در شگشوار کشته شد.در این وقت شاندورپتوفی فقط بیست و شش<br />سال و هفت ماه داشت.<br />بدین ترتیب قهرمانی که سراسر عمر و تمام نیروی خود را در راه<br />انقلاب و آزادی گذارده بود ضمن جنگ در راه آزادی جان سپرد و<br />سرگذشت عمر کوتاه خود را با خون خود بصورت یک حماسه دلیرانه<br />در تاریخ آزادی ملل ثبت کرد.<br />پتوفی در برابر تندباد حوادث همچون مشعلی فروزان سراسر<br />وجود خود را سوزاند تا راه تاریک را برای دیگران روشن سازد.<br />بدینسان زندگی او و مرگ او چون یک شعر پرعظمت و فراموشی<br />ناپذیر جلوه می کند.<br />وجود پتوفی برای توده های ملت مجار همچون یک افسانه<br />الهام بخش گردید.بطوریکه تا سالهای دراز پس از مرگ شجاعانه اش<br />مردم مجارستان هنوز امیدوار بودند که او کشته نشده باشد و خیال<br />می کردند که خود را پنهان کرده است تا در یک فرصت مناسب دیگر<br />همراه توده های ملت خود در راه آزادی وطنش قیام کند.<br />پتوفی بهنگام مرگ، یک زن جوان و یک فرزند و مجموعه ای<br />شعر و خاطراتی دلیرانه بجا گذاشت.<br />زنش دختر یکی از خانواده های اشرافی بود که بخاطر عشق<br />پتوفی فرار و پنهانی با هم ازدواج کردند. پتوفی زنش را بسیار<br />دوست می داشت.اما این عشق آتشین و نیرومند هرگز نتوانست او را<br />از عشق بمردم و عشق به وطن و عشق به آزادی باز دارد. پس از مرگ<br />پتوفی زنش ناچار شد که دوباره با دیگری ازدواج کند و فرزند پتوفی<br />هم جوانمرگ شد.<br />اما اشعار او و خاطرات افتخارآمیزش برای همیشه باقی ماند و<br />همچون پرچمی سرافراز،الهامبخشی نیرومند برای مبارزه ملت مجار<br />گردید.<br />پتوفی شاعر توانا و پرکار بود و از دوران کوتاه عمر خود<br />اشعار بسیاری بجاگذاشته است.مجموعه اشعاری که از سال 1842<br />به بعد یعنی در مدت شش سال و نیم ساخته است شامل بیش از 800 منظومه و قطعه بزرگ و کوچک است.<br />شعر پتوفی ساده و جذاب است و در تمام آن صدای ملتی که<br />بیدار می شود به گوش می رسد.از آنجا که پتوفی خود یک فرزند ملت<br />بود که از میان مردم بیرون آمده بود و با مردم زندگی کرده بود بهتر<br />از هر کسی آرمانها و آرزوهای مردم را می دانست و بیان می کرد.<br />دوران او هم عصر با دوران رومانتیسم نیمه اول قرن نوزدهم<br />در اروپاست و بدین ترتیب طبیعی است که مانند بسیاری از شاعران<br />دیگر مجار تحت تاثیر این جریان نیرومند زمان خود قرار داشته باشد.<br />اشعار برانژه شاعر مبارز انقلاب پاریس را دوست می داشت و<br />با آثار هانری هاینه شاعر آزاده آلمانی و شلی و بایرون شاعران<br />آزادیخواه انگلیس آشنا بود.قسمتی از آثار شکسپیر را خود او به زبان<br />مجاری ترجمه کرد و ترجمه او از قطعه کوریولان به اندازه ای عالی<br />بودکه هنوز هم پس از صد سال نتوانسته اند ترجمه ای بهتر از آن<br />به وجود آورند.<br />گرچه پتوفی بیش از شش یا هفت سال شاعری نکرد و جوان<br />مرد، یکی از بزرگترین شاعران مجارستان و تمام جهانست.راز عظمت<br />او در اینست که او قلبش و شعرش را با قلب مردم و ملتش پیوند<br />داده بود.او آن چیزی را که از کتابها نمی توان آموخت، یعنی زبان<br />شعر خود و عشق به وطن و آزادی را، در مکتب مردم و توده های<br />وطن آموخت. در دوران کودکیش و بعدها وقتی که در سراسر<br />وطنش پای پیاده سفر می کرد، همه جا داستانها و افسانه ها و<br />ترانه های مردم را می شنید، شبها در قهوه خانه ها و کاروانسراهای<br />دهات در کنار دهقانان می نشست و همراه آنها و برای آنها ترانه های<br />محلی را می خواند و اغلب اشعار و ترانه هایی از خود بر آنها<br />می افزود و مردم را به هیجان می آورد و به این شکل در دوران حیاتش<br />همواره مورد علاقه شدید مردم بود و با آنها آمیزش داشت.<br />داستانی از او نقل می کنند که یکبار در سربازخانه سرودی<br />ساخته بود و پس از نوشتن آن خوابش برده بود.سربازان وقتی که<br />نوشته او را روی میز دیدند آنرا برداشتند و از رویش نوشتند و<br />شروع بخواندنش کردند، بطوری که پتوفی با آهنگ همین سرود از<br />خواب بیدار شد در حالیکه به شک افتاده بود که آیا خود او این<br />سرود را ساخنه است یا سربازانش قبلا آنرا میدانسته اند؟<br />همین ویژگی توده ای و اجتماعی است که به شعر پتوفی رونق و<br />شکوه و عظمت می بخشد.بجای تغزلات خیال پرورانه رومانتیک ها و<br />لیریک ها که فقط در دوری معشوقه ها اشک می ریختند یا از دردهای<br />فردی خود می نالیدند و بجای آزادیخواهی های یأس آمیز شاعران<br />رومانتیک که با وجود علاقه به آزادی همیشه بشکلی مأیوسانه به<br />آینده نگریسته اند، پتوفی همواره دلیر و نیرومند و لبریز از شوق و امید<br />به آینده می نگریست.این یکی از صفات بارز و نمایان اوست که کار<br />او را با آثار نکراسف شاعر دموکرات و آزادیخواه روس شبیه و نزدیک<br />می سازد و شاید هم این شباهت به آن جهت است که محیط اجتماعی<br />این هر دو شاعر بیکدیگر بسیار همانند و نزدیک بوده است و هر دو<br />را به یک شکل پرورانده است.<br />در تاریخ ادبیات مجارستان پتوفی بعنوان یک شاعر لیریک<br />شناخته می شود.واقع بینی شاعرانه در معانی و قدرت و وسعت شکل<br />در بیان، شعر او را از نظر ادبی در ردیف بهترین آثار ادبی مجار قرار<br />می دهد.صمیمیت و صداقت و قدرت و عدم تصنع در بیان مفاهیم،<br />تکامل شکل،لطف و غنای تصورات به اشعار پتوفی ارزش جاویدان<br />می بخشد.<br />بدین قرار پتوفی یک شاعر لیریک و غزلسرا و از جمله شاعران<br />رومانتیک است.اما فرق او با دیگران در این ست که پتوفی همواره<br />شعرش را در زمینه های نو و با هدفهای بزرگ آزادیخواهانه و انقلابی<br />غنی می ساخت.<br />در قطعات قهرمانان ژنده پوش وشاعران قرن نوزدهم وبلبل و چکاوک<br />و نظایر آنها این جنبه های شعر او بخوبی نمایانست و شاعران<br />دیگر را هم دعوت می کند که همچون او پرچم مبارزه در راه حق مردم<br />را برافرازند.زیرا شاعران همچون پیامبران، فرستادگان خداوند برای<br />راهنمایی مردم بسوی خوشبختی هستند.<br />پتوفی اين افکار را در منظومه بزرگ و حماسی و فلسفی خود<br />به نام پیامبر نیز گنجانیده است.<br />پتوفی در عین حال که یک شاعر انقلابی است یک غزلسرای<br />حساس و یک دوستدار بی قرار طبیعت هم هست.در شعر او عشق به<br />طبیعت با عشق به زن و فرزند و عشق به وطن و آزادی در هم آميخته<br />است، بشکلی که نمی توان آنها را از یکدیگر جدا کرد.<br />وقتیکه پتوفی به توصیف و ستایش طبیعت می پردازد،مناظر<br />زیبای مجارستان را چنان وصف می کند که با آنها عشق به وطن را<br />برمی انگیزد.هنگامی که از عشقهای خود سخن می گوید ضربان قلب<br />عاشقش با غرور و آزادی و عدالت خواهی به هم پیوسته است.<br />پتوفی به پیروزی نهایی انسان،تمام انسانها، اعتقاد داشت و<br />این پیروزی نهایی در نظرش قاطع و حتمی بود و به این شکل در<br />شعر اواحساسات باسیاست،عواطف با وطنپرستی،و آزادیخواهی با امید<br />بشکلی جدایی ناپذیر بهم آمیخته است.<br />نخستین آثار پتوفی، اشعاری دور از سیاست بود.اما پتوفی این<br />یادگارهای نخستین سالهای جوانیش را فرزند خود نمی شمرد.آثار<br />فراوان و واقعی پتوفی تقریبا در یک دوران پنج تا شش ساله<br />سروده شده اند که در عین حال سالهای مبارزه و نبرد و تلاش دائمی<br />او نیز بوده است و چنان ارزشی دارند که نه تنها در تاریخ ادبیات مجار<br />بلکه در ادبیات جهانی مقامی والا را احراز می کنند.<br />پس از مرگ پتوفی تا مدتی نزدیک به یک قرن همیشه فقط<br />قسمتی ازآثاراوبدست مردم می رسید.طبیعی است که هرگزممکن نبود<br />نام شاعر بزرگی چون پتوفی را از یاد برد و پنهان داشت.اما از<br />یک سو سانسور پلیس و رژیمهای دشمن مردم نمی خواست که<br />مردم با تمام اشعار یک شاعر انقلابی آشنا شوند و از سوی دیگر<br />منتقدان وابسته به این حکومتهاآثار او رااز نظر«زیبایی و هنر»به باد انتقاد<br />می گرفتند.<br />پس از آزادی مجارستان و روی کارآمدن حکومت جمهوری<br />مردم ، ملت مجار تمام افتخار و عظمتی را که شایسته این فرزند<br />قهرمانش بود به او بازگردانید و امروز نه تنها نام او را با عظمت<br />تجلیل می کند و خاطره قهرمانی او را می ستاید بلکه آثارش را<br />الهامبخش راه آینده خود مي شمارد.<br />ژوزف روایی وزیر جمهوری توده ای مجارستان در سال 1948 بمناسبت صدمین سال انقلاب 1848 درباره پتوفی چنین نوشت:<br />«پتوفی نه فقط شاعر 1848 بود بلکه شاعر 1948 نیز<br />هست.زیرا او که در راه یک انقلاب دموکراتیک و<br />توده ای و عمیق به نفع طبقات محروم مبارزه می کرد راه<br />پیروزی آینده «کلبه»ها را بر «کاخ» ها باز کرد.هدف<br />مبارزه امروزی ما هم همین است.ما کار 1848 را<br />دنبال می کنیم و به پایان می رسانیم.ما از راه دموکراسی<br />توده ای بسوی سوسیالیسم پیش می رویم تابگفته پتوفی:<br />«همه بتوانند یکسان از زنبیل فراوانی بهره برگیرند».اما<br />اگر ما می توانیم در این راه پیش برویم بدون اینکه<br />موجودیت ملی خود را در جریان حوادث تاریخی از دست<br />داده باشیم و اگر می توانیم آرزوها و آرمانهای بهترین<br />فرزندان ملت خود را برآورده سازیم، همه را به شاندور<br />پتوفی مدیونیم.»<br />اکنون ملت مجار هر سال در اول ژانویه،روز تولد پتوفی و در 31<br />ژوئیه ،روز مرگ پتوفی و مخصوصا در 15 مارس ،روز انقلاب تاریخی<br />1848 نام پتوفی و خاطره او را تجلیل می کند.<br />تمام مللی هم که آزادی خود را بدست آورده اند یا در راه<br />تأمین آزادی خود و دیگران مبارزه می کنند و پتوفی را شناخته اند و<br />می شناسند در این تجلیل خاطره درخشان پتوفی،با ملت مجار همراه<br />هستند.<br />هر قدر پتوفی را بهتر بشناسیم، ارزش او و عظمت کار<br />او برای ما نمایان تر خواهد شد.<br /><br />محمود تفضلی<br />تهران اسفند 1331<br /><br /><br /><br /><br />در سال 1973 به توصیه سازمان علمی و فرهنگی ملل متحد<br />(یو نسکو) به مناسبت یکصد و پنجاهمین سال تولد «شاندور پتوفی» در<br />سراسر جهان از او تجلیل شد.<br />در ایران هم به همین مناسبت مجلسی در دانشگاه تهران برپا<br />گردید که در آن استاد دانشمند و نویسنده و شاعر گرانمایه آقای دکتر<br />محمدعلی اسلامی ندوشن درباره پتوفی سخن گفت و دوقطعه از ترجمه<br />اشعار او را نیز عرضه داشت.<br />امید است در آینده مجموعه های بیشتری از آثار و اشعار پتوفی<br />به فارسی ترجمه شود و نشر یابد.<br /><br />محمود تفضلی<br />تهران آبان 1356<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ترجمه هایی که از اشعار پتوفی در این مجموعه منتشر می شود<br />قسمتی مستقیما از زبان مجارستانی و قسمت دیگر از روی ترجمه<br />فرانسوی آنها بعمل آمده است و ضمنا با متن اصلی مجارستانی هم<br />مقابله شده است تا تغییراتی که در ترجمه فرانسوی آنها راه یافته<br />بود مرتفع گردد.زیرا گاهی اوقات معانی کمی تحریف شده بود<br />تا ترجمه فرانسوی شکلی موزون داشته باشد.<br />کار انتخاب و ترجمه و مقابله اشعار با متنهای مجارستانی<br />با کمک و همکاری خانم دانشمند مجارستانی «آنگلا بارانی» که<br />به زبانهای فارسی و فرانسه هم آشنایی کامل دارند انجام شده است.<br />این اشعار از میان مجموعه آثار پتوفی که مشتمل بر بیش از<br />800 قطعه بزرگ و کوچک است انتخاب شده است.<br />م .ت . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23940648-114220303594815629?l=persianptofi.blogspot.com' alt='' /></div>Bagher Ketabdarnoreply@blogger.com0